Sint Petersburg, 26 augustus 2018

Reizen of niet?



Beste Peet,

Moge je het naar je zin hebben in Praag. Je schreef in je vorige brief dat na het rondje Praag, Bratislava en Budapest en een najaarsbezoek aan Las Vegas en de reservaten en parken van Los Osos, jouw verre reizen tot het verleden horen. Ik keek daarvan op, vroeger gingen mensen de wereld verkennen als ze uitgewerkt waren, Agatha Christie’s Orient Express zat vol bemiddelde senioren, vrijgesteld van arbeid die tijd te over hadden om een moord te beramen. Het probleem van onze generatie is dat we alles al gezien hebben voor we met pensioen gaan, al valt dat in mijn geval reuze mee, ik ben zelfs nog nooit buiten Europa geweest, maar dit is een zijpaadje. Van mijn vrienden krijg ik berichten dat ze op fantastische plekken in Afrika, Zuid Amerika of Azie vertoeven. Ik vind het geweldig om te zien, temeer ik nimmer de kans zal hebben om al die prachtige plekken te bezoeken. Het leuke van WhatsApp en Viber is dat je mee kunt dromen, zonder je koffers te hoeven pakken. Wellicht is dat de toekomst van het moderne reizen, gewoon thuisblijven, afwachten wat je opgestuurd krijgt en doelloos met je handen op de rug door de tuin te kuieren van landgoed Tibbab of huize Viritsa en terloops in een drol van je eigen hond of die van de buren te trappen, hetgeen mij dit reces drie keer is overkomen.

Ik ben een weinig in de war. De afgelopen week heb ik achter de computer het werkprogramma van 2018-2019 en het plan met de 170 lesthema’s (5 uur per week 34 weken) gemaakt, dat voelde nog niet als echt werken, maar morgen dien ik lijfelijk op school aanwezig te zijn. Dat betekent op tijd naar bed, hetgeen wel niet zal lukken, niet blijven liggen wanneer de wekker gaat, snel ontbijten en naar school lopen. Aldaar verneem ik welke vergaderingen er gepland zijn, welke klassen ik toegewezen krijg (waarschijnlijk 8e en 9e klassen, maar je weet het nooit) en wat voor andere zaken er nog geregeld moeten worden. De omschakeling van arbeidzaam in de datja, dat wil zeggen klusjes doen die je leuk vindt of nodig acht, naar werkzaam, verplicht en bezoldigd, in de stad, leidt ieder jaar weer tot wat stress en ongenoegen. Edoch na een week of twee ben je weer helemaal gewend aan de vijfdaagse werkweek en het daaropvolgende weekend als beloning. Kortom de herfst is aanstaande.

Tot schrijfs,

Rein