Sint Petersburg, 04/02/18



Beste Peet,

Naar alle waarschijnlijkheid heb ik mijn aantekeningenschriftje ergens in Viritsa laten slingeren. Geen groot gemis overigens, aangezien ik slechts een paar velletjes had volgekrast. Inmiddels hebben we alweer vier schoolweken achter de rug. Het is verbazingwekkend en eigenlijk ook beangstigend hoe snel de tijd vliegt. Iedere dinsdagochtend spring ik in een koker en tuimel er zaterdagmiddag uit, alweer een lesweek voorbij. Ieder lesuur is anders, geen enkele dag hetzelfde, maar achteraf vervaagt het tot een universele, en daardoor ook een wat amorfe, herinnering. Meestal ben ik de volgende dag al vergeten wat zich het etmaal ervoor heeft afgespeeld. Altijd maar door naar de volgende 45 minuten, een mooi maar vluchtig avontuur.

De afgelopen week was zwaarder dan gewoonlijk, woensdag moest ik na afloop nog twee uur naar een cursus en donderdag werd ik verkouden en had verhoging. Desondanks ben ik vrijdag en zaterdag, gedrogeerd met een soort coldrex-achtig drankje, op appel verschenen. Wel ben ik zaterdagmiddag niet Viritsa vertrokken , maar direct onder de wol gekropen. Vandaag voel ik me al een stuk beter, heb zelfs een grote ronde (3km) door het park met de hond gesjogd. Het was min zes en het sneeuwde, kortom de ideale omstandigheden voor een aan zelfoverschatting lijdende jongere oudere om iets aan zijn bierbuikje te doen. Geen fitte joggers die me voorbij schoten en nauwelijks honden die de achtervolging inzetten. Na ruim 20 minuten afzien, bereikte ik, hevig gorgelend en bijna kotsend het bruggetje, het fictieve eindpunt van mijn race tegen de ouderdom. Enkele minuten heb ik uitgeput over de leuning gehangen en met een lege blik over het ijs getuurd, terwijl mijn huisdier ongedurig aan de lijn trok. Wat kan lijden toch mooi zijn.

De voorafgaande weekenden heb ik uitsluitend buiten de stad doorgebracht. Dat beviel me prima, mijn Iphone gebruik meer om tv te kijken dan te bellen, ik heb genoten van ‘Van Speijk’ (Hill Street Blues in Amsterdam), Grijpstra en de Gier op youtube en natuurlijk npo’s Studio sport en ‘De Luizenmoeder’. De verbouwing is gelukkig voorbij, de keuken doen we over een paar jaar wel, met liefde rust ik een tijdje uit van deze renovatie, enkel verhuizen is nog verschrikkelijker.

Binnenkort meer, ik ga nu een glas ongefilterd bier inschenken.

Groeten,

Rein